بافگال

بافگال»

خانَه چَه ، چِه گَه  بافگال…سی دَخازِم     ایرو میوان باغی تَئی وَ رَفشِم

دیسا مَرخان لَه سَر پِه راگهَ…راوِه     لَه وَر مَرخان، گانی…ماسی دَخازِم

اگر تو زِلّه ئی…از راوِم ایرو       بِنی کوندوکِه  آر گِم…چایی دَم گِم

ساچِه غُصهَ دَخای، پِش گَرمیا مِن!؟     بِدَه دستی خا ، پِشتی دِنیهِ خَم گِم

ایرو دِل دامَه  تو نَقلان بِویژی

تو گَپ گی سامِرا، از دیسا خَف گِم

بِریژی بَرکَتان ، خوشهَ لَه خوشهَ

ژَ  وَر گَپ گِرنی تَه خَرمان بَرَف گِم

جِرا  دینِم ، تو ور لِنگی خا بِفگِر            اَگَر  آو  هیرهَ ئوو ، از پامَه بافگال

نَوینِم پِشتی تَه خَم بویَه…مائی          لَه پِشتی تَه هَه مَه…لَورامَه بافگال

نوینِم رو دایَه ، سَروی کَلاتا         نَوینِم باغا تَه  بی رنگهَ…خورهَ

دَبارهِ  بارشی خُشکامی دیسا         گانی…وا گانیا چَل سالَه گـ ّوره

ایرو دِل دامَه  تو نَقلان بِویژی

تو گَپ گی سامِرا، از دیسا خَف گِم

بِریژی بَرکَتان ، خوشهَ لَه خوشهَ

ژَ  وَر گَپ گِرنی تَه خَرمان بَرَف گِم

«پدر بزرگ»

امروز مهمان باغ زیبای توهستم، خانه باغ را علم کن پدر بزرگ ،سایه میخواهم.

درختان تناور مرخ را که افتاده اند دوباره سرپا کن پدر بزرگ.زیر پای درختان  مرخ  چشمه پر ماهی میخواهم.

اگرهم که خسته ای بگو تامن برخیزم و زیر قوری صحرایی مان  آتش روشن کرده وچایی روبراه کنم.

برای چه غصه میخوری پشت گرمی من؟ دستانت را بده به من تابا هم پشت دنیا را خم کنیم

امروز دل داده ام به تو که برایم حرف بزنی.تو سخن بگویی ومن تنها سکوت کنم.

سکوت کنم واز خوشه خوشه سخنان تو خرمنی برپاکنم

شب ، چراغ می آورم تا پیش پایت را ببینی.آب اگر بیراهه رفت از مسیر باغ  نگران نباش من هستم.

نبینم که پشتت خم شده باشد. پشتت همیشه به من قرص باشد ، من اینجا هستم.

نبینم که آفتاب  سرگذاشته به نابودی مزرعه ات.نبینم که باغت زرد رو و پژمرده است.

نبینم که باران خشکسالی باریده باشد باز. واین چشمه ی چهل ساله اجدادی مان خشک شده باشد

امروز دل داده ام به تو که برایم حرف بزنی.تو سخن بگویی ومن تنها سکوت کنم.

سکوت کنم واز خوشه خوشه سخنان تو خرمنی برپاکنم