داوت

 داوَت»

ماینا بوز جِل گِمَه  ودلال سییار گِم                داوتهِ  وَرِخِنم  ، بینهَ  تَیار گِم

بُروشان لَه سَر ایجِق وَسَر دِم ایرو            ساتَرا خَلات چیان خَوَر گِم ایرو

چاورَشا بینا مَئی و بَژن وبالی                   ناتا گانیا جییان ، صافی …ضَلالی

دَسمالا کَسک وسورهَ  لَه َدس حَوالان     اسمران،شیرین زِمان ، شیرین دَلالان

داوته، لَه هَر دَری شَواش شَواشَه

داوتا  اسمَر ، یاری  جاو قَرَه قاشه

فَتیر مَسگهَ خاریهَ عاشِق گُمندهَ               قَرصهَ قَرصِه جایلانهَ ، آرَه گوَندهَ

جِلّا تِرمانی لَه سَر ماینا جَوانَه                 بوگّا مِن شیلوار سورهَ ، سَر وَه  قَرانه

مَزِنا بینه چییان  لَه ناو گینان دا                      سَری قندان دشگِنِن وکنِیّان دا

خادهِ جان زوال مَگین لَه خاشیا مَه              رسما مَه سَربِلِند گَه ناتا جییا مَه

داوته، لَه هَر دَری شَواش شَواشَه

داوتا اسمر ، یاری  جاو قَرَه قاشَه

«عروسی»

مادیان سفید را زین  کرده ویارم را برآن بنشانم.عروسی را برپا کرده وچادرعشایری را آماده کنم.

دیگ های غذا را بر سر اجاق بگذارم.برایت طبق کش خبر کنم.

سیاه چشم  عشیره منی ، خوش  قد وبالایی.مثل چشمه سار میان کوهها صاف وزلالی.

دخترکان گندم گون وشیرین زبان و دستمال رنگی سرخ وسبز دردست دارند.

عروسی است واز هرجا نوای شاباش !شاباش! بلند است.عروسی یار گندم گون وچشم مشکی است.

نوازنده عروسی  «فتیر مسگه»(نان فتیر خوابانده در روغن حیوانی) خورده است وپرانرژی است.جوانان  دست میزنند وبرای رقص محلی دوره گرفته اند.

زین وبرگ ترکمانی بر مادیان جوان نهاده اند.عروس من دامن چیندار سرخ به تن دارد وروسری اش باتزئینات نقره آذین بسته شده.

بزرگان این عشیره درون چادرها مراسم قندشکستن را باشادی انجام می دهند.

خداوندا زوال مرسان به شادی های ما .بگذار که رسم هایمان چون کوههایمان سربلندکنند.