دَباخشینِم…

دَباخشینِم…»

چِه رَش دانینهَ  بَختا مِن                     لَه وَر چووینهَ وقتا مِن

اگر پاری مِه گیرینهَ                چاوَگ هیستِر ، چاوَگ خینهَ

دباخشینِم دَّه ژَه دِل دا                      دلی مه ساتهَ، مال آوا

دَباخشینِم تَه  چاو رش جان            گِه بی دل چوم وپِر اَرمان

چه بی لِنگِم لَه چوئینهِ                        وخِسبهَ خِسبی گیرینهِ

بِلِنگَگ مست ومغروروم            تو هیوَه رین ، ژَه تَه دوروم

دّو پارا من ژَه وی دنیا                         ژَه دِلتَنگی وغُصّان دا

چه دِلخاشِم  وَه ناوی تَه                    ناگی دستی مِه داوی تَه

دّو بیژی ، از دَباخشینِم                           وی چوئینا دَترکینِم

 ترجمه:

«می بخشم…»

چه سیاه  نوشته اند بخت مرا – و زمان برای من رو به پایان است

اگرسهمم گریه است با چشمی اشک وچشمی خون

تورا از ته دل می بخشم – بیا اصلاً این دلم مال تو …خداحافظ

تورا می بخشم سیاه چشمم…برای این ناکام وآرزومند رفتنم

اما چه بی پایم گاه رفتن…با هق هق گریه ها

پلنگی مست ومغرور بودم و تو ماه من…از تو دور بودم

تو سهم من از غصه ودلتنگی های دنیا بودی

دستم به دامانت نمی رسد ومن تنها با بردن نام تو دلخوشم

با اینهمه اگر تو بگویی می بخشمت واز رفتن پا پس می کشم