سفره هفت سین

سفره هفت سین


سفره هفت سین

هنگام حلول سال نو اعضای خانواده بر سر سفره هفت سین می نشینند، بزرگترها و حتی دیگران قرآن می خوانند و همگی ذکر خداوند را گفته و دعا و ثنا می کنند، آنان شکرگزاری کرده، آرزوی سلامتی و موفقیت می نمایند، لباس نو می پوشند، تبریک می گویند و عیدی می دهند که معمولا از طرف بزرگترها به کوچکترهاست.

 

سفره ای که مردم خراسان شمالی همانند سایر ایرانیان در موقع نوروز تزئین می کنند باید دارای شرایط زیر باشد: پارسی باشد، با حروف سین شروع شود، ریشه گیاهی داشته باشد، خوردنی باشد، اسم مرکب نباشد و برای بدن سودمند باشد.

در زبان پارسی تنها هفت چیز هستند که این ویژگی ها را دارند و آن هفت چیز عبارتند از: سیر، سیب، سبزی، سنجد، سرکه، سمنو و  سماق.

در حال حاضر برای زینت و چیدمان دلپذیرتر در سفره هفت سین، تقریبا همه خانواده های خراسان شمالی اجزاء دیگری هم در سفره هفت سین می چینند و در آرایش سفره شان نهایت خوش سلیقه گی را اعمال می کنند.

از آن جمله کتاب مقدس قرآن است که فلسفه آن حضور کلام خدا در سال جدید در زندگی صاحبان آن سفره هفت سین است، آیینه که به معنی راست کرداری در سفره هفت سین است، شمع نیز بر سفره روشنی و گرما بخش است و لطف و مهر و محبت و گرمی عاطفی خانواده را زیاد می کند.

برخی بر این باورند که سکه نماد دارایی و آب نماد روشنایی و تخم مرغ رنگی به معنای تولد و رشد و پویش انسان است که بر سر سفره می گذارند، شاهنامه، ساعت و دیوان حافظ نیز عناصری جداناپذیرند که بر سر سفره هفت سین خودنمایی می کنند.

در منابع مختلف تاریخی آمده است که هفت سین قبلا هفت شین بوده: شمع، شیرینی، شهد(عسل)، شمشاد، شربت، شقایق و شاخه نبات که سفره هفت شین را تشکیل می داده اند.

بعضی می گفتند هفت چین یا هفت چیدنی بوده که مربوط به قبل از اسلام بوده و در زمان هخامنشیان در عید نوروز، بر روی هفت ظرف چینی غذا می گذاشتند که به آن هفت چین یا هفت چیدنی می گفتند.

بعضی از محققین، هفت سین را چیدن هفت سینی یا هفت قاب بر سفره نوروزی می دانند که به آن هفت سینی می گفتند، هنوز هم در بعضی از روستاهای ایران سفره هفت سینی می گویند که عبارتند از: آب و سبزه، تخم مرغ، انار، سکه های تازه ضرب، ماهی، نارنج، گل بیدمشک و گلاب، نان پخته شده از هفت حبوب، خرما، پنیر، شکر و کتاب مقدس.

بعضی از مومنین مسلمان نوروز را مقارن با روز آغاز خلافت حضرت علی(ع) می دانستند، چنانکه هاتف اصفهانی می گوید:

نسیم صبح عنبربیز شد، برتوده غبرا/ زمین سبز نسرین خیز شد گنبد خضرا

همایون نوروز است امروز و به فیروزی/ بر اورنگ خلافت کرد شاه لافتی ماوا